پایگاه خبری خوزنا:

نصیبه نوروزی خبرنگار خوزنا:

استاد محمود فرشچیان، هنرمند بزرگ ایرانی، صاحب آثار ماندگار نگارگری روز هجدهم مرداد در ۹۶ سالگی در آمریکا دار فانی را وداع گفت و بر اساس اعلام رسانه ها، مراسم تشییع و تدفین او پس از انتقال پیکرش به ایران، در اصفهان برگزار خواهد شد و در مقبره صائب، شاعر پرآوازه آرام خواهد گرفت.

در همین رابطه یکی از علمای خوزستان در جمع عده ای از علاقه مندان به هنر اسلامی از زاویه ای خاص به آثار این هنرمند فقید پرداخته است.

به گزارش پایگاه خبری  خوزنا،  حجت الاسلام و المسلمین رضا حیدری، گفت:
فطرت انسانها یکی است در زمانهای مختلف و مکان‌های مختلف، در طول اعصار و امصار همواره ثابت است تغییر و تبدیل در آن راه ندارد 《 فطره الله التی فطر الناس علیها لا تبدیل لخلق الله》این سرشت، الهی است و این نهاد، ملکوتی و عرشی است. و اگر ما با زبان عرشی و ملکوتی سخن بگوییم و پیامی را برسانیم جهانیان از ما می پذیرد چون فطرت و سرشت همه آنها با ملکوت و معنویت آشناست. زبان هنر، زبان تاثیر گذاری و نفوذ در جانهاست و رمز توفیق فرشچیان، این بود که توانست معنویت و حقیقت را با زیبایی و هنر در قالب زبان دیداری نوین به مردم جهان عرضه کند. زبان هنر، زبانی فرازمان، فرامکان، فرا ملیت، فراقومیت، و فرامرز و فرا مکتب و فراتر از همه محدودیت ها و دسته بندی هاست.
نمونه آن را در تابلو عصر عاشورا می بینید که پنجاه سال پیش خلق شده اما هنوز بکر و بدیع است، هنوز حرف تازه ای برای گفتن دارد هرفردی در هر نقطه از عالم آن را ببیند متاثر می شود و دست کم مکث می کند و می پرسد که این تصویر چه می گوید؟ و ما که با روضه ها و ذکر مصیبت ها آشناییم هر بار که این تابلو را می بینییم مظلومیت، معصومیت، ملکوت و زیبایی و شکیبایی و وقار را یکجا می بینیم. گویی《ما رایت الا جمیلا》به تصویر کشیده شده. یک مرثیه بصری و سوگواره دیداری است؛ همه از خیمه ها بیرون دویدند ولی سالار زینب را ندیدند یکی گوید فرس بابای ما کو؟ یکی گوید فرس مولای ما کو؟
این مدرس دانشگاه و پژوهشگر فلسفه هنر،
که در تاریخ ۱۴۰۴/۰۵/۲۰ در جمع عده ای از جوانان و علاقه مندان به هنر اسلامی در مسجد امام حسین ع اهواز سخن می گفت در ادامه با اشاره به اینکه؛ برخی اساتید معتقدند فردوسی، شاعری است که حکمت را در قالب شعر حماسی بیان کرده است و سهروردی، فیلسوفی است که حکمت را در قالب متن فلسفی بیان کرده است گفت: 
اگر این مبنا را بپذیریم می توانیم فرشچیان و امثال او را میوه های درختی بدانیم که فردوسی و سهروردی ریشه و تنه آن یا تنه و ساقه آن هستند. به بیان دیگر اگر بپذیریم که فردوسی توانست حکمت خسروانی را در قالب نظم حماسی به تصویر کشید و بعدها سهروردی این حکمت را در قالب فلسفه ارائه کرد و اینها ماندند و در طول تاریخ بزرگانی را پروردند شاید بتوان گفت فرشچیان همان حکمت را در قالب هنرنگارگری القا کرد لذا فرشچیان ثمره و میوه آن درختی است که فردوسی و سهروردی به وجودش آوردند یا احیایش کردند.
فرشچیان جمع بین مسلمان بودن و ایرانی بودن است و این در فردوسی و سهروردی در اوج بوده است.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه در ادامه با بیان سایر دیدگاههای فلسفه هنر گفت:
اگر مانند برخی دیگر از اساتید فلسفه هنر به دنبال تجلیات معنوی در هنر اسلامی باشیم و بخواهیم نمونه هایی از تجلی حکمت معنوی اُنسی را در هنر پس از اسلام ذکر کنیم می توانیم از فرشچیان نام ببریم. هرگاه هنر تجلیگاه حکمت و معنویت بود آن هنر بر دلها نشست و جاودانه شد.

حیدری با سالها تجربه کار فرهنگی و اجتماعی به ویژه در حوزه ادبیات و تاریخ فلسفه ایران افزود: 
فردوسی و سهروردی نمادهایی برای تلفیق و تلاقی اسلامی بودن و ایرانی بودن هستند بی آنکه دچار التقاط شوند. اگر فردوسی، زبان ایرانی را از اضمحلال و زوال نجات داد و آن را احیا و ماندگار کرد و اگر سهروردی معنویت ایرانی را احیا کرد فرشچیان هنر ایرانی را در دنیای جدید احیا کرد در زمانه ای که فعالان غربی در عرصه فرهنگ و هنر تلاش کردند نگارگری ایرانی را هم مانند سایر توانمدی های ایرانیان به حاشیه برانند و با قراردادن نام مینیاتور ( هنرکوچک، نگارگری خُرد) بر آن، آن را تا حد نوعی از نقاشی که مشابه هایی در جهان دارد و نه سبکی منحصر بفرد تقلیل دهند و تصغیر کنند او این هنر را تعظیم و تجلیل کرد و به جایگاه اصیل و یگانه و ممتاز خود بازگرداند.
کوتاه سخن آنکه؛ هنر فرشچیان ریشه در هنر تاریخی و باستانی ایران دارد در آمیخته با معنویت اسلامی و البته آشنا با هنر جدید جهان بی آنکه از اصالت و استقلال بیفتد و به آن سو بغلتد.