این روزها که بوی اربعین در هوای عراق پیچیده، مسیرهای منتهی به کربلا بیش از هر جای دیگری حال و هوای دیگری دارد.، پیاده‌روی اربعین این روزها نه فقط یک سفر، بلکه روایتی از مهربانی بی‌منت و اتحاد ۲ ملت ایران و عراق است و به روایتی که در آن مواکب ایرانی، با چای داغ و سفره‌های رنگین، دل‌گرمی زائران حسینی می‌شوند.

به گزارش ایرنا، زائران این روزها از گوشه و کنار ایران خود را به مرزهای مهران، شلمچه و چذابه می‌رسانند و پس از عبور از مرز، نخستین چیزی که چشم‌های خسته‌شان را نوازش می‌دهد، پرچم‌های سیاه و قرمزی است که اهالی موکب‌های ایرانی برافراشته‌اند.

حاج رضا، خادم یکی از موکب‌ها در نجف، با چشمانی خیس از خستگی و شوق می‌گوید: امسال نیز همچون سال‌های گذشته، از ابتدای ماه صفر در مسیر مشایه نجف به کربلا در قراق مستقر شدیم و از هشتم صفر کارمان را آغاز کردیم. تا ۲۳ صفر، هر کسی از راه برسد، جایش اینجاست.

وی با لبخند و اشک افزود: اینجا همه با برادران عراقی و در خدمت زائران اربعین، یکی هستیم.

خدمتی که از دل برمی‌آید

در میان این همه موکب، برخی رنگ و بوی دیگری دارند؛ مواکب فرهنگی ـ قرآنی که در عراق مشغول فعالیت هستند. در یکی از این موکب‌ها در مسیر نجف به کربلا، جوانی با چهره‌ای نورانی، به یاد امام شهید، قرآن تلاوت می‌کند و زائران خسته، لحظاتی می‌ایستند و با اشک به صدای او گوش می‌دهند.

یکی از زائران که خود را علی از اصفهان معرفی می‌کند، می‌گوید: این مواکب فقط غذا نمی‌دهند، جان تازه می‌دهند. همه زائران به یاد شهدا و رهبر شهید، در این مکان توقف می‌کنند.

خانم فاطمه رابحی از مشهد که برای سومین بار پیاده به کربلا می‌آید، با لهجه شیرین مشهدی می‌گوید: امسال مواکب خیلی منظم‌تر از سال‌های قبل شده‌اند. یک موکب بود که غذای محلی شهر خودشان را پخش می‌کردند. واقعا آدم یاد خانه خودش می‌افتد. اما قشنگ‌تر از همه، اخلاق خادم‌هاست.

وی افزود: برادران عراقی با خلوص نیت به زائران خدمت ارائه می‌کنند.

کودکانی که زائرند، خادمانی که مادرند

در میان مواکب، صدای کودکانی که «لبیک یا حسین» می‌گویند نیز به گوش می‌رسد. چند موکب هم مهدکودک‌هایی برای استراحت کودکان دایر کرده‌اند.

مادری که کودکی در آغوش دارد، می‌گوید: از این همه محبت شرمنده‌ام. هر جا می‌رویم، می‌گویند بنشین، غذا بخور، استراحت کن. واقعا نمی‌دانم چه جوابی برای این همه لطف دارم.

اما در کنار سفره‌های رنگین، گاهی صدای عزاداری نیز به گوش می‌رسد. موکب‌هایی که به نام حضرت ابوالفضل(ع) مزین شده‌اند، روضه می‌خوانند و زائران برای مصائب اهل بیت(ع) اشک می‌ریزند.

اینجا همه یک خانواده‌اند؛ فرقی نمی‌کند اهل کجا باشند. در این شور حسینی، همه فارغ از هر مرزی، یکدل و یک‌صدا هستند.

زائران در گفت‌وگو با خادمان موکب‌ها، از هزینه‌های سنگینی می‌گویند که از جیب مردم عادی تامین شده است.

یکی از خادمان موکب در پاسخ به سؤال زائری درباره هزینه‌ها می‌گوید: مردم ایران هر چه دارند، برای این چند روز می‌آورند. یک موکب را شاید یک هیات محلی از یک شهر کوچک راه‌اندازی کرده باشد، اما چه فرقی می‌کند؟ مهم نیت است. اینجا همه باید دست هم را بگیریم تا زائر به کربلا برسد.

اربعین امسال، با توجه به هماهنگی گسترده مواکب ایرانی با مسئولان عراقی، زائران از روان‌تر شدن مسیر سخن می‌گویند. آن‌ها امیدوارند این همدلی و همراهی همواره ادامه داشته باشد و بدانند که در این مسیر، هرچند پا خسته شود، اما دل هرگز تنها نخواهد ماند.

به گزارش ایرنا، فاصله شهر نجف اشرف تا کربلای معلی در مسیر پیاده‌روی اربعین حدود ۸۰ کیلومتر است و زائران این مسیر را معمولا در مدت ۲ تا سه روز طی می‌کنند.

فاصله نجف اشرف تا مرز شلمچه حدود ۴۶۰ کیلومتر و تا مرز چذابه حدود ۴۳۰ کیلومتر است که بخش عمده زائران ایرانی پس از زیارت عتبات عالیات، از این ۲ مرز وارد کشور می‌شوند.