پایگاه خبری خوزنا با دعوت از نویسنده و کارگردان عرصه نمایش  احمد شمیلی به وضعیت نمایش در استان می پردازد :

خوزنا _ احمد شمیلی _ یادم مى آید روزى در یکى ازجشنوارهاى بین المللى نمایش که دراهواز برگزار میشد حضورداشتم، یکی ازشرکت کنندگان خارجى از من خواست که نمایش  هاى بومى استان رامعرفى کنم که پس از شنیدن شرح مبسوطى که براساس مشاهدات شاعر پرآوازه  ؛أبو نواس اهوازى براى ایشان دادم ، از لحاظ زمانى پى به ریشه هاى نمایش بومى کشورش برد وصادقانه به آن اعتراف کرد.

هویت اصیل نمایش هاى بومى خودرا به علت تقلید کورکورانه ازنمایش هاى به اصطلاح پیشرو ازدست داده ایم ،البته که منظور من انکار دستاوردهاى نمایشى غرب نیست.

متأسفانه چندى پیش یکى از پیش نمایش هاى بومى عربى استان که به ( رقصة السیف ) معروف است   باخطر ممنوعیت اجرا مواجه شد ، که خوشبختانه  باپیگرى ها و نامه نگاریهاى فعالان فرهنگى این خطر از میان  رفت . لذا باتوجه به  خطر انقراض نمایش هاى بومى  در استان،تشکیل  غرفه نمایش هاى بومى درانجمن نمایش اهوازرا یک ضرورت فرهنگى میدانم. که بدون تعصب وبا توجه به صلاحیت افراد درمدیریت آن ، تنوع قومى رعایت شده باشد . امرى که میتواند نمایش هاى بومى را ازخطر انقراض برهاند.

بحث دیگرى که باید بدان اشاره کنم متأسفانه سانسور نمایش هاى بومى است که توسط عده اى خاص ازحرم پروانه نمایش  اعمال میشود . هرچند که تعغیرات اعضاى آن چندى پیش

خبر از فروپاشى این حرم کهنه میدهد ولى این خطر  تا زمانى که اقدام موثرى توسط شوراى پروانه نمایش جدید، در رفع  ممنوعیت از آثارى که در انتظار  گرفتن مجوز نمایش بسر میبرند ( براى نمونه میتوان به نمایش زیباترین دشمن اشاره کرد که درخواست پروانه نمایش آن در دبیر خانه چهارسال است که ثبت شده ) خطر بلقوه باقیست .مسئله دیگرى که نمایش هاى بومى را تهدید میکند ، بحث تخصیص بودجه است که متأسفانه

 وقتى مسئولان فرهنگى کشور  بین واژه نمایش و تآتر (Theater ) تمایز قائل نمى شوند و واژه نمایش را به اجبار فرهنگستان زبان برسر دَر انجمن میچسبانند ،این گونه میشود که نماینده هاى مجلس به موقع تقسیم بودجه فرهنگى کشور، هنر نمایش را کالایى وارداتى ونشانى باز مانده از فرهنگ استعمارى غرب مى پندارند که ناچیزترین بودجه را باید به آن اختصاص داد.

متأسفانه این دیدگاه را میتوان در احداث سالن هاى نمایش در حاشیه شهر و دردسترس نبودن یک مکان فرهنگى که علاوه بر تحمیل هزینه مضاعف برمخاطب  جهت ایاب وذهاب به علت طولانى وبدمسیر بودن یک مکان فرهنگى که ارمغانى بجز ریزش مخاطب درسال هاى اخیر، براى اهالى نمایش در برنداشته . وعلاوه برآن  

طراحى داخلى بشدت ضعیف سالنهاى نمایش  که اصلى ترین اصل معمارى ( eye level ) درآن  به درستى رعایت نشده که این امربه کارگردان درطراحى  میزانسن وبه طراح صحنه درچیدمان صحنه لطمه وارد میکند.

طراحى ضعیف اکوستیک (Acoustic)سالن هاى نمایش توسط معمار که متأسفانه همان هم درمرمت غیراصولى ساختمان در سال هاى اخیر وعدم نظارت ارشاد که متولى آن بوده ازبین رفته، که این امرباعث میشود بازیگر صدایش را باسختى وبا توصل به فریاد زدن  به گوش تماشاگران برساند.

طراحى سن کم عمق و ارتفاع نامناسب سن که باعث میشود تماشاگر پس از بیست دقیقه اول احساس ناراحتى درناحیه گردن داشته وسالن نمایش را در حین اجراى نمایش ترک کند .

مجهزنبودن سالن هاى نمایش اهواز به سیستم پیشرفته نورپردازى (Lighting) که این امر به کلیت زیباى شناسى صحنه لطمه وارد میکند.

مجهزنبودن سالن ها به ماشینرى  (Machinery)یا همان سن گردان که این امر تعویض صحنه ها را باتأخیر مواجه میکند . که علاوه بر آن به دلیل اینکه تعویض صحنه ها عموماً توسط گروه پشت صحنه درروشنایى کم  وغیر ایمنى انجام میپذیرد ومستعد رخ دادن اتفاقات ناگوار به علت  جایگیرى غیردقیق دکور و اکسسوارصحنه خطر سقوط دکور ومصدوم شدن بازیگران را به همراه دارد . ذکر اینکته خالى ازلطف نیست که تالار وحدت تهران که با فاصله زمانى بسیار بیشترى نسبت به تالار آفتاب اهواز ساخته شده مجهز به ماشینرى میباشد .

طراحى فضاى خارجى ضعیف که بشدت غیرمعمارانه طراحى شده که این امر به تصورمخاطب ازیک مکان فرهنگى لطمه وارد میکند.

نداشتن سیستم تهویه مرکزى مناسب ، ونسب کولرهایى که براى این مکان طراحى نشده اند که متأسفانه به علت شرایط اقلیمى نه ماه از سال مجبور به استفاده از آنها بوده که علاوه برصداى ( noise )که به نمایش وارد میکنند باعث میشوند خیلى از صحنه هاى خارجى یک نمایش غیر طبیعى جلوه دهند.

  ( براى نمونه میتوان به طراحى داخلى وخارجى تالارآفتاب و تالار آینه اشاره کرد.)

ذکر این نکته خالى از لطف نیست که تفاوت تماشاى یک نمایش درسالن هاى نمایش تهران ولذت بردن ازآن فقط به این امور خلاصه نمى شود.

تبعیض در تخصیص بوجه نمایش شهرستانها نسبت به نمایش هایى با همان کیفیت که درپایتخت تولید میشود که ماه عسلى جز قرض دارکردن هنرمندان نمایش نداشته . ودر درازمدت ، هنرمندان رامجبور به کوچ  اجبارى به پایتخت مى کند.

عدم حمایت از نمایش هاى مستقل و حمایت آشکار ازنمایش هاى پروپاگاندا. که کاربردى تبلیغاتى و مقطعى دارند که این امر باعث میشود هنرمندانى که در این زمینه فعال هستند را  در حد یک صنعت گر تنزیل دهد، که به علت زمان کمى که براى تولید این قبیل نمایش ها اختصاص داده میشود، غالباً آثار باکیفتى تولید نمیشود.

 تحت پوشش بیمه نبودن هنرمندان نمایش ، که آنهارا مجبور به دو شغله بودن جهت گذران زندگى میکند . واینها گوشه ایى کوچک ازمصائب به صحنه آوردن یک نمایش دراهواز است .